We noemen onze stichting   ''Stichting Amílcar Cabral''   omdat:

• Amílcar Cabral een leider was die gevochten heeft voor onafhankelijkheid van Kaapverdië.

• Amílcar Cabral was tegen het bureaucratisch standpunt van onze ex-bezitters de 'Portugezen'.

• Amílcar Cabral vond dat de zwakkeren ook een plaats moesten hebben in de samenleving.

We merken binnen onze Kaapverdiaanse gemeenschap dat niet-mondige mensen weinig kans krijgen om hun mening te uiten.

Amílcar Cabral is voor alle Kaapverdianen een held. Zijn strijd voor vrijheid en onafhankelijkheid is wereldwijd bekend. Hij heeft ervoor gezorgd dat de Kaapverdianen weer een stem kregen.

In Rotterdam wonen nu rond de 15.000 legale en 1500 illegale personen, die afkomstig zijn uit Kaap Verdië. Van alle migrantengroepen zijn de Kaapverdianen in Rotterdam qua grootte de vijfde groep. Kaapverdianen worden vaak 'stille migranten' genoemd, omdat ze weinig in de media te horen en of te zien zijn. Het is een onopvallende kleine groep die in statistische onderzoeken vaak niet zichtbaar is. Bovendien zijn Kaapverdianen moeilijk te traceren, omdat ze meestal al een Nederlands paspoort hebben.

De benaming 'stille migranten' doet vermoeden dat de integratie van Kaapverdianen zonder al te veel problemen verloopt. Het al of niet slagen van de integratie kan worden onderzocht door de Kaapverdianen met andere allochtonen op verschillende punten te vergelijken, zoals op het gebied van de gezinssituatie, het onderwijs, de talenkennis, de arbeidsparticipatie, de huisvesting, de contacten in de vrije tijd, het gebruik van sociale en andere voorzieningen, de religie en de politieke betrokkenheid.

Dergelijke vergelijkingen met andere groeperingen zijn niet of nauwelijks te maken vanwege het ontbreken van onderzoeksgegevens. Voor zover er onderzoek gedaan is, bijvoorbeeld naar de gezondheid en leefwijzen van Surinaamse, Turkse, Marokkaanse en Kaapverdiaanse schoolgaande jongeren in vergelijking met Nederlandse jongeren, lijken de Kaapverdianen in dit opzicht weinig af te wijken van de andere allochtone jongeren. Wel is het zo, dat alle allochtone jongeren, ondanks een minder riskante leefwijze, zich ongezonder voelen en minder gebruik maken van gezondheidszorgvoorzieningen dan vergelijkbare Nederlandse jongeren.

Als stichting hebben we vanuit ons werk, maar ook in ons dagelijks leven geconstateerd dat Kaapverdianen vaak te kampen hebben met talloze problemen, voornamelijk op het gebied van de gezondheid. Deze problemen zijn vooral ontstaan door de taalbarrière, verkeerde communicatie en gebrek aan informatie.

Daarom hebben we de Stichting Amílcar Cabral opgericht om zodoende, in het kader van de gezondheidszorg, educatie, recreatie, kunst, cultuur en maatschappelijke problematiek, de Kaapverdiaanse gemeenschap in Rotterdam en omstreken te kunnen behartigen.

Door middel van het oprichten van deze stichting willen wij bereiken dat Kaapverdianen in Rotterdam onafhankelijker worden, maar vooral ook mondiger. Met andere woorden willen wij ervoor zorgen dat de Kaapverdianen de weg naar instanties voortaan zelfstandig kunnen vinden.

DOELSTELLINGEN

Hoofddoelstellingen

• De levensomstandigheden van de Kaapverdianen te verbeteren door ze goed te informeren en voor te lichten vooral over gezondheidsproblemen, opvoedingsproblemen, aanpassingsproblemen, alles in overeenstemming met hun leefstijl, gedrag en gewoontes.

• Wat we ook nastreven is het stimuleren en motiveren van Kaapverdianen om hun participatie en integratie in de Nederlandse samenleving te bevorderen.

Subdoelstellingen

We willen de ideologie van Amilcar Cabral volgen door de volgende subdoelstellingen:

• Kaapverdianen een plaats te geven in de maatschappij, want door onze culturele achtergrond zijn wij nooit gewend geweest om duidelijk te communiceren.

• Kaapverdianen een kans geven hun mening te uiten en daardoor hen een stem te geven. Kaapverdianen zijn tot nu toe altijd beschouwd als stille migranten en daar willen we verandering in brengen o.a. door bijeenkomsten te organiseren waar ze hun meningen en frustraties kunnen uiten.

• Kaapverdianen te informeren over verschillende onderwerpen, zoals; gezondheid, opvoeding, emancipatie, enfin taboes doorbreken e.d.. Als organisatie spreken wij dezelfde taal, hebben we dezelfde etnische achtergrond en weten we om te gaan met de culturele waarden en normen van de Kaapverdianen.

• Als verlengstuk van de overheid, willen we ook met de kaapverdianen kunnen communiceren door middel van politici en deskundigen van verschillende aard die wij uitnodigen om onze bijeenkomsten bij te wonen. Van hun kant kunnen zij op deze manier een beter beeld van deze doelgroep vormen en hun beleid daarop afstemmen.

BIJDRAGE IN HET INTEGRATIEPROCES

Kaapverdianen van de eerste generatie kwamen begin jaren '60 naar Nederland. Maar de optie om te integreren was niet aanwezig. Het doel was direct aan het werk te gaan; men wist ook niet beter. De meeste waren zeevaarders en zodra ze vakantie hadden, gingen ze gelijk naar hun gezin in Kaapverdië.

Door de tijd heen zijn er veel verbeteringen gerealiseerd, zowel op het gebied van emancipatie als op integratie. Maar om het optimale te bereiken moet er nog heel veel gebeuren. Onze ambitie is nu om deze doelgroep en betrokkenen te stimuleren om de:

• Nederlandse taal te gaan leren door middel van korte cursussen en het meer beluisteren of bekijken van informatieve programma's die vooral op hen van toepassing zijn.

Tot slot:   Van al deze 'speerpunten' die wij ons ten doel stellen, is er nog een hele bijzondere:

• Wij willen zelfs bereiken dat hoog opgeleide Kaapverdianen zich bereid voelen om als rolmodel te fungeren, om zodoende diegenen die achterstand hebben, of nooit een kans in de maatschappij hebben gehad, te stimuleren!...

Het bestuur