12 september 1924 Bafata (Guinee Bissau) – 20 januari 1973 Conakry (Guinee Bissau)
In 1932 verhuist hij naar Kaap Verdië (Santa Catarina Santiago) waar hij bij zijn vader ging wonen die er sinds 1933 woonde. Cabral ronde zijn basisschool af in 1938, na zijn basisschool vond zijn vader dat hij verder moest leren.
Zijn moeder en zusje zouden ook naar Kaap Verdië komen. Maar helaas is dat niet door gegaan omdat de scheiding van zijn ouders plaatsvond. Hij wilde absoluut niet verder studeren. Hij was bezorgd om zijn moeder en zusjes die het heel moeilijk hadden in Guinee.
Amilcar wilde geld verdienen om hen te helpen. Maar hij ging toch wel verder studeren want zonder diploma zou hij geen toekomst hebben.
In 1943 is hij gaan studeren in Mindelo São Vicente en heeft hij zijn opleiding afgerond. Zijn ambitie was om een beroemde dichter of ingenieur in de agrarische sector te worden. Zijn doel was ook om Kaap Verdië te redden van de armoede, want toentertijd was Kaap Verdië een kolonie van Portugal, maar de Portugezen deden niks om de Kaapverdianen te helpen.
In 1944 begon hij met dichten en kreeg een baan bij de Nationaal Printing Office in Praia. Op de leeftijd van 20 jaar is hij goed bekend met de slechte leefomstandigheden van het Kaapverdiaanse volk. Hij is geboren met de politiek in zijn hoofd, zijn broer Luis Cabral was de eerste President van Guinee.
Amilcar verdiept zich in de politiek en zet zich in om zijn idealen te verwezenlijken, hij was er absoluut van overtuigd dat er betere tijden zouden komen en verandering ten goede mogelijk waren.
In 1945 is hij genomineerd voor een beurs en begint zijn studie op het Agronomie Institute in Lissabon. Hij was een van de eerste jongere van de Portugese kolonie die een studiebeurs kreeg om in Portugal te studeren. In de 500 jaar van de kolonisatie was het niet toegestaan om zwarte mensen op een hoge school toe te laten. Dat veranderd pas na de tweede wereldoorlog. In 1949 voelde hij een onweerstaanbare drang om terug te keren naar Afrika, niet alleen omdat hij zijn familie miste maar omdat hij wist dat miljoenen mensen zijn bijdrage nodig hadden in de harde strijd tegen de natuur en de mensheid zelf.
In 1950 studeert hij af op het instituut en hij gaat werken in Agronomie center. In 1952 keert hij terug naar Guinee Bissau. Maar de gouverneur eist dat hij vertrekt uit Guinee. Amilcar gaat werken in Angola waar hij toetreedt tot de vrijheidsbeweging van Angola.
In 1960 richt hij een politieke partij op genaamd PAIGC.,
China steunt de training van de leden van PAIGC. In 1961 verwelkomt Marokko de leden van de PAIGC. En in 1963 breekt er een oorlogsstrijd uit met als gevolg op 23 januari een aanval op Tite in zuid Guinee.
In 1973 is Amilcar Cabral vermoord in Conakry op 20 januari. Zijn 2e vrouw Ana Maria hoorde mensen zeggen dat ze hem moesten vastbinden en daar ter plekke doodschieten.
Ze zijn er nooit achter gekomen wie de daders of opdrachtgevers waren. De mensen uit zijn eigen politieke partij (PAIGC) waren wel verdacht. 2 jaar na zijn dood werd Kaap Verdië onafhankelijk op 5 juli 1975.
